Za przerwanie leczenia gruźlicy można zostać skazanym

Sąd w Krakowie skazał 46-letniego mieszkańca Krakowa na rok pozbawienia wolności w zawieszeniu na trzy lata za narażenie sąsiadów na niebezpieczeństwo zakażenia gruźlicą. Mężczyzna został również zobowiązany przez sąd do kontroli w poradni co pół roku przez dwa lata i podjęcia leczenia w przypadku ponownego zachorowania. Wyrok jest prawomocny.

Pacjent przerwał leczenie przeciwprątkowe w jednym z małopolskich szpitali. Szpital zawiadomił służby sanitarne oraz organy ścigania. Akt oskarżenia obejmował zarzut sprowadzenia niebezpieczeństwa dla zdrowia „kilkudziesięciu sąsiadów, powodując zagrożenie szerzenia się choroby zakaźnej, w postaci gruźlicy” przez okres pół roku.

Gazeta Krakowska, pisząc o całej sprawie podała, że „statystycznie jeden chory, prątkujący i nieleczony, zaraża w ciągu roku od 10 do 15 ludzi”.

Więcej: Przerwał leczenie; został skazany za narażanie na gruźlicę

Nowe zasady nadzoru epidemiologicznego

Od 3.9.2012 r. obowiązuje nowelizacja ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zmiana ustawy związana była m.in. z dostosowania do zmieniających się potrzeb nadzoru epidemiologicznego oraz zwalczania chorób zakaźnych oraz, w zakresie jej terminologii, do ustawy z 15.4.2011 r. o działalności leczniczej.
Informacja o zmianie ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi [RTF]


Ustawa z 13.7.2012 r. o zmianie ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Dz.U. z 2012 r. poz. 892, dostępna TUTAJ

Wystarczy PESEL aby pójść do lekarza – Prezydent podpisał ustawę

27.8.2012 r.Prezydent podpisał ustawę z 27.7.2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ustawa wchodzi w życie 1.1.2013 r.

Nowelizacja zakłada, że „świadczeniobiorca potwierdzi swoją tożsamość poprzez okazanie dowodu osobistego, paszportu, prawa jazdy albo legitymacji szkolnej; legitymacja szkolna może być okazana jedynie przez osobę, która nie ukończyła 18. roku życia”.

Wymiana informacji pomiędzy Centralnym Wykazem Ubezpieczonych NFZ, a rejestrami ZUS i KRUS w recepcji szpitala lub przychodni umożliwi sprawdzenie online, czy pacjent jest ubezpieczony.

W przypadkach, gdy system nie potwierdziłby jednak prawa do świadczeń wystarczające będzie odebranie oświadczenia od pacjenta, że jest ubezpieczony. Jeżeli pacjent oświadczyli nieprawdę, zostanie obciążony kosztami świadczenia.

W ustawie przewidziano również procedurę, którą stosuje się „w stanach nagłych lub w przypadku, gdy ze względu na stan zdrowia nie jest możliwe złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 6, świadczenie opieki zdrowotnej zostaje udzielone pomimo braku potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w sposób wskazany w ust. 1, 3 lub 6. W takim przypadku osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do przedstawienia dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 6, w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej, a jeżeli świadczenie to jest udzielane w oddziale szpitalnym, w terminie 7 dni od dnia zakończenia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej – pod rygorem obciążenia tej osoby kosztami udzielonych jej świadczeń”.

Projekt noweli powstał we współpracy Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji z Ministerstwem Zdrowia, Narodowym Funduszem Zdrowia, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych i Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Był również konsultowany m.in. z Głównym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych.


Ustawa z 27.7.2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, Dz.U. z 2012 r. poz. 1016 dostępna TUTAJ

Informacja o ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych [RTF]


Z informacji o ustawie:

Przedmiotowa ustawa ma na celu:

1) uproszczenie sposobu potwierdzania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej przez świadczeniobiorcę,

2) zdjęcie ze świadczeniodawców odpowiedzialności za potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej,

3) poprawę jakości i wiarygodności danych gromadzonych i przetwarzanych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzonym przez Narodowy Fundusz Zdrowia, m.in. poprzez poprawę w zakresie dokonywania zgłoszeń do ubezpieczenia zdrowotnego oraz wyrejestrowywania z tego ubezpieczenia.

Ustawodawca wprowadza zasadę zgodnie z którą, podstawowym sposobem potwierdzania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej będzie elektroniczne potwierdzanie przez świadczeniodawcę uprawnień świadczeniobiorcy na podstawie numeru PESEL. Wyjątek od tej zasady stanowi przypadek dzieci do 3. miesiąca życia, które mogą jeszcze nie uzyskać własnego numeru PESEL i w tym przypadku elektroniczne potwierdzenie dokonywane jest na podstawie numeru PESEL rodzica.

Nowe zasady zwolnią świadczeniobiorcę czyli pacjenta z obowiązku okazywania dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie zdrowotne. Z drugiej strony dla świadczeniodawcy potwierdzenie przez NFZ (poprzez dokument elektroniczny) posiadania uprawnień przez daną osobę będzie stanowiło gwarancję, iż świadczenie udzielone „zweryfikowanej” osobie nie uprawnionej.

Rozwiązania przyjęte w ustawie mają zagwarantować świadczeniodawcy, który udzielił świadczenia pacjentowi, którego prawo zostało potwierdzone, iż Fundusz nie odmówi rozliczenia takiego świadczenia z powodu braku uprawnień pacjenta.

Bazą porównawczą dla przeprowadzenia elektronicznego potwierdzania jest CWU prowadzony przez NFZ wobec tego ustawa wprowadza rozwiązania mające na celu poprawę wiarygodności, aktualności i jakości danych przetwarzanych przez CWU.

Rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą

Ministerstwo Zdrowia opublikowało projekt rozporządzenia Ministra Zdrowia zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu danych objętych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach dokonywania wpisów, zmian oraz wykreśleń z tego rejestru

Termin zgłaszania uwag upływa w dniu 20.10.2012 r.

Projekt dostępny: TUTAJ

Więcej: www.mz.gov.pl

Projekt zmian w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii

Ministerstwo Zdrowia opublikowało na swojej stronie internetowej projekt ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o odpadach.
Projekt został przekazany do uzgodnień wewnętrznych. Ewentualne uwagi należy zgłaszać do 8.10.2012 r.

Więcej: www.mz.gov.pl

Plik PDF projektu dostępny: TUTAJ



Studia pomostowe dla pielęgniarek i położnych

Ministerstwo Zdrowia ogłosiło na swojej stronie internetowej wykaz uczelni uprawnionych do prowadzenia studiów pomostowych dla pielęgniarek i położnych.

Studia będą prowadzone w ramach projektu systemowego „Kształcenie zawodowe pielęgniarek i położnych w ramach studiów pomostowych współfinansowanych ze środków EFS”.

Więcej: dla kierunku położnictwo – www.mz.gov.pl

Dla kierunku pielęgniarstwo – www.mz.gov.pl

Szkolenie dla psychologów/psychoterapeutów - ankieta

Szanowni Czytelnicy bloga,

planuję prowadzenie szkoleń z zakresu prawnych aspektów wykonywania zawodu psychologa/psychoterapeuty. Aby dobrać tematy wykładów do Państwa potrzeb prosiłabym o wypełnienie krótkiej ankiety. Więcej potencjalnych tematów szkoleń jak i informacje o mnie dostępne są na moim blogu w zakładce: oferta szkoleniowa.

Pierwsze szkolenie mogłoby odbyć się już na początku listopada. Szkolenia będą odpłatne, cena uzależniona od czasu szkolenia i ilości osób, oraz od tego czy będzie to szkolenie otwarte czy zamknięte. Szkolenie minimum czterogodzinne.

Ankieta dostępna jest na stronie: eBadania.pl - Badania Ankietowe Online

link do ankiety: http://www.ebadania.pl/23fbc559a9488d40

Magazyn Ekspresu Reporterów

Polecam 2 reportaże:

Ernest Saj „Na sygnale”
Bohaterami reportażu są ratownicy medyczni, którzy opowiadają nam o swojej pracy. Codziennie ratują życie wielu ludzi, niestety ostatnio coraz częściej to ich życie bywa zagrożone. Niejednokrotnie podczas dyżurów muszą odpierać ataki agresywnych i niebezpiecznych osób...

Justyna Burbon „Handel”
Wstrząsające historie kobiet, które zdecydowały się na sprzedaż organów z powodów finansowych...
Magazyn Eksperesu Reporterów, odcinek 513

Wygrany proces szpitala z NFZ

Narodowy Fundusz Zdrowia przegrał proces z Wojewódzkim Szpitalem Zespolonym w Toruniu o zwrot kary, którą Fundusz nałożył na szpital. NFZ musi zwrócić szpitalowi 41 tys. złotych.

NFZ w trakcie przeprowadzonej kontroli w szpitalu stwierdził, że część pacjentów onkologicznych i neurologicznych zamiast być hospitalizowana powinna być leczona w trybie ambulatoryjnym. W związku z tym nałożył n szpital karę w wysokości 41,5 tys. zł, którą następnie potrącił ze szpitalnych funduszy w maju 2011 r.

Dyrekcja nie zgadzając się z decyzją wystąpiła na drogę sądową. Postępowanie toczyło się ponad rok. Szpital walczy jeszcze z NFZ o kilkanaście milionów zł za nadwykonania dotyczące ostatnich kilku lat.

Orzeczenia z komentarzem dotyczące m.in. kwesti zapłaty za ponadlimitowe udzielenie świadczeń zdrowotnych dostępne w nowej książce: Prawo medyczne w orzecznictwie z komentarzem autorstwa: Agnieszki Fiutak, Wydawnictwo Difin

Więcej:

http://www.pomorska.pl

Programy zdrowotne w konsultacjach

16.9.2012 r. minął termin zgłaszania droga elektroniczną uwag do projektu zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne – w zakresie programów zdrowotnych (lekowych).

Więcej: nfz.gov.pl

Projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo Farmaceutyczne

Ministerstwo Zdrowia opublikowało na swojej stronie projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo Farmaceutyczne.

Projekt został skierowany do ponownych uzgodnień międzyresortowych.

Jak podaje Ministerstwo „skierowanie projektu do uzgodnień międzyresortowych nie stanowi zaproszenia do ponownych konsultacji z partnerami społecznymi (projekt podlegał już konsultacjom społecznym w dniach 17.5.–17.6.2012 r.).

Przedmiotowego projektu nie należy utożsamiać z projektem ustawy o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne i ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (poddanym konsultacjom społecznym w dniach 2.8.–17.8.2012 r.), który stanowi odrębną inicjatywę legislacyjną, a ponadto prowadzony jest przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego i regulujące zupełnie odmienną materię.

Więcej: www.mz.gov.pl

Fałszywy lekarz

Dwie sprawy z ostatniego czasu.

Pierwsza z małopolski, gdzie osoba podająca się za ginekologa została skazana na 3 lata pozbawienia wolności. Przed Sądem Rejonowy w Zakopanem toczyło się postępowanie przeciwko Zdzisławowi M., który podając się za ginekologa wykorzystywał seksualnie swoje pacjentki. Wmawiał on pacjentkom choroby i twierdził, że za pomocą stosunku seksualnego może je wyleczyć. Był on już wcześniej karany za podobne przestępstwo. We wrześniu 2011 r. został skazany na cztery i poł roku pozbawienia wolności. Jego wspólniczka za nakłanianie do poddania się zabiegom u fałszywego ginekologa została skazana na 3 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu.

Druga sprawa dotyczy lubelskiego. Mężczyzn zaczepił 82-letnią kobietę, której wmówił, że jest lekarzem, który ma dostarczyć do szpitala, gdzie przebywa chore dziecko, pieniądze. Twierdził, ze ma przy sobie jedynie dolary. Starsza kobieta przekazała jemu prawie 8 tys. zł, a w zastaw dostała torbę, która później okazała się pusta.


Więcej:

www.dziennikwschodni.pl

Czy osoba podająca się za lekarza może ponieść odpowiedzialność karną?
Odpowiadając na tak postawione pytanie należy przytoczyć normę prawną zawartą w art. 58 ustawy z 5.12.1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz.U. z 20011 r. Nr 277, poz. 1634 ze zm.). Zgodnie z nią: 1. Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób oraz ich leczeniu, podlega karze grzywny.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.


Wynika z tego, że osoba, która podaje się za lekarza i prowadząc gabinet udziela świadczeń zdrowotnych, np. pierwszy przypadek gdzie osoba podawała się za ginekologa i przyjmowała pacjentki czy osoba podaje się za lekarza dentystę i prowadzi gabinet stomatologiczny gdzie przyjmuje pacjentów, popełnia wykroczenie o którym mowa w przepisach karnych ww. ustawy.

Samo podawanie, że jest się lekarzem, jeżeli nie idzie za tym udzielanie świadczeń zdrowotnych, nie jest penalizowane. Wyjątek został zawarty w art. 227 KK i dotyczy przypadków, gdy osoba podaje się za funkcjonariusza publicznego. W takich sytuacjach grozi jej grzywna, kara ograniczenia wolości albo pozbawienia wolności do roku. Ustawowa definicja funkcjonariusza publicznego zawarta została w art. 115 § 13 KK. Jest to zamknięty katalog.

Funkcjonariuszem publicznym jest:
1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej,
2) poseł, senator, radny,
2a) poseł do Parlamentu Europejskiego,
3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy,
4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych,
5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe,
6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej,
7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej,
8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową,
9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe

Funkcjonariuszami publicznymi – pomimo, że przysługuje im ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu na mocy odrębnych przepisów – nie jest lekarz, czy pielęgniarka.

W przytoczonym w pierwszym przykładzie osoba podająca się za lekarza spełniła przesłanki wykroczenia z art. 58 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, natomiast w drugim przypadku nie zaszły takie przesłanki. Osoba z drugiego przykładu może ponieść odpowiedzialność karną za przestępstwo oszustwa z art. 286 KK, polegającego na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem.

Zawód felczer

Zgodnie z Centralnym Rejestrem Felczerów prowadzonym przez Naczelną Izbę Lekarską w Polsce jest 285 felczerów czynnych zawodowo oraz 727, który nie wykonują zawodu.

Ustawą z 20.7.1950 r. o zawodzie felczera (tekst jedn.: Dz.U. z 2004 r. Nr 53, poz. 531 ze zm.) ustawodawca uznał, że zawód felczera może wykonywać osoba, która:

1) ukończyła liceum felczerskie lub szkołę felczerska w Polsce albo

2)

posiadają decyzję, o której mowa w ust. 1, oraz dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny na podstawie umów międzynarodowych, albo

3) posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu felczera nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, uznane na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz.U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190, poz. 1864) oraz

4) posiadają pełną zdolność do czynności prawnych;

5) posiadają stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu felczera;

6) władają językiem polskim w mowie i w piśmie, w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu felczera;

7) przedstawią zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa, w którym został wydany dyplom, że posiadają na terenie tego państwa prawo do wykonywania zawodu felczera, które nie zostało zawieszone ani którego nie zostali pozbawieni, oraz że nie toczy się przeciwko nim postępowanie w sprawach pozbawienia albo zawieszenia prawa wykonywania zawodu.

W art. 2 zawarte zostały uprawnienia felczera. Zgodnie z normą zawartą w ustawie może on:

1) badać stan zdrowia;

2) rozpoznawać choroby i zapobiegać im;

3) udzielać pomocy w stanach zagrożenia życia i zdrowia;

4) wykonywać czynności z zakresu medycyny pracy, zapobiegać i zwalczać choroby zakaźne;

5) sprawować nadzór nad artykułami żywnościowymi i produktami użytkowymi;

6) stwierdzać zgonów;

7) uczestniczyć w procesie leczenia pod nadzorem lub przy współpracy z lekarzem.

Felczer lub starszy felczer mają prawo przepisywać produkty lecznicze, które są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem leków bardzo silnie działających oraz niektórych środków odurzających i psychotropowych, oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, oraz wyroby medyczne, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, w rozumieniu przepisów ustawy z 20.5.2010 r. o wyrobach medycznych (art. 4).

Felczer zobligowany został również do udzielenia pomocy w nagłych przypadkach do czasu przybycie lekarza (art. 6) oraz do zachowania w tajemnicy wiadomości powziętych w związku z wykonywaniem zawodu (art. 7).

Zobacz też: rozporządzenie Ministra Zdrowia z 11.3.2005 r. w sprawie szczegółowych uprawnień zawodowych felczera (Dz.U. Nr 45, poz. 434)

Ustawa z 18.7.1950 r. o odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników służby zdrowia (Dz.U. Nr 36, poz. 332 ze zm.)

Więcej o zawodzie felczera i jego odpowiedzialności zawodowej w książce:

Agnieszka Fiutak, Prawo w medycynie, Warszawa 2011, s. 28-30, 176-178


Czytaj: W Polsce mamy blisko 300 czynnych zawodowo felczerów 

Czy lekarze i pielęgniarki powinni zakładać Niebieską Kartę?

Odpowiedź na takie pytanie wydaje się prosta i oczywista, zwłaszcza biorąc pod uwagę przepisy prawa i ustawę o przemocy w rodzinie. Jednak ani lekarze, ani pielęgniarki nie wywiązują się z ustawowego obowiązku.

Dla przypomnienia: obowiązująca od 1.8.2010 r. nowelizacja ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (ustawa z 10.6.2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 125, poz. 842), wprowadziła do ustawy art. 9d dotyczący procedury zakładania „Niebieskiej Karty”, art. 9a na podstawie, którego tworzy się zespoły interdyscyplinarne w skład, których wchodzi m.in. przedstawiciel ochrony zdrowia, umożliwiła również m.in. uzyskanie bezpłatnego badania lekarskiego oraz wydania bezpłatnego zaświadczenia lekarskiego, które potwierdza stosowanie przemocy w rodzinie (art. 3 ust. 1 pkt 5 tej ustawy). Zaświadczenie może wystawić m.in. lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. W art. 12 ustawodawca zobowiązał m.in. personel medyczny (lekarzy i pielęgniarki, ratownicy medyczni), który w związku z wykonywaniem swoich obowiązków zawodowych powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa z użyciem przemocy w rodzinie do niezwłocznego zawiadomienia odpowiednich organów: Policji lub prokuratury.

Rzecznik Praw Dziecka wystosował w dniu 27.7.2012 r. do prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej z apelem o podjęcie pilnych działań dyscyplinujących i uświadamiających lekarzy o nałożonym na nich prawnym obowiązku wszczynania procedury „Niebieskie Karty” w każdym przypadku ujawnienia przemocy w rodzinie.

W piśmie z 10.8.2010 r. Prezes NRL Maciej Hamankiewicz w odpowiedzi na list Rzecznika Praw Dziecka Marka Michalaka stwierdził, że „środowisko lekarskie dostrzega problem konieczności przeciwdziałania przemocy stosowanej zarówno wobec najmłodszych pacjentów, jak i wśród dorosłych oraz zapewnił Rzecznika Praw Dziecka, że każdy lekarz i lekarz dentysta poczuwa się do obowiązku pomocy bitym dzieciom, a samorząd lekarski wielokrotnie przypominał o problemie stwierdzania aktów przemocy m.in. na konferencjach poświęconych tym zagadnieniom, w których uczestniczyli lekarze różnych specjalności: Nie można podważyć zasadności powstania procedury »Niebieska Karta«”.

W praktyce wygląda to jednak inaczej i okazuje się, że wielu lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych albo nie zna przepisów albo udaje, iż nie widzi przypadków gdy dziecko jest ofiarą przemocy czy to fizycznej czy psychicznej.

Również sami pracownicy medyczni przyznają, że nie wiedzą jak przeprowadzać procedurę Niebieskiej Karty. Powodem może być brak szkoleń z tego zakresu. W szkoleniach, które organizuje samorząd lub Policja najczęściej brakuje lekarzy rodzinnych, a to oni są pierwszymi, którzy stykają się z ofiarami przemocy w rodzinie.

Zobacz:
Art. 9d. ustawy Procedura „Niebieskiej Karty:

1. Podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się w oparciu o procedurę „Niebieskie Karty” i nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą w rodzinie.

2. Procedura „Niebieskie Karty” obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie.

3. Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 2, realizują procedurę „Niebieskie Karty” w oparciu o zasadę współpracy i przekazują informacje o podjętych działaniach przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego.

4. Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska Karta” w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych, podejrzenia stosowania przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie.

Art. 12. Obowiązek zawiadomienia
1. Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub zawodowych powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa z użyciem przemocy w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym Policję lub prokuratora.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 22.10.2010 r. w sprawie wzoru zaświadczenia lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie, (Dz.U. Nr 201, poz. 1334) z załącznikiem

Od 18.10.2011 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z 13.9.2011 r. w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta” (Dz.U. Nr 209, poz. 1245).
§ 2.
1. Wszczęcie procedury następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska Karta – A” przez przedstawiciela jednego z podmiotów wymienionych w art. 9d ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, zwanej dalej „ustawą”, w obecności osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie.

§ 5.
1. W przypadku podejrzenia stosowania przemocy w rodzinie wobec dziecka, czynności podejmowane i realizowane w ramach procedury, zwane dalej „działaniami”, przeprowadza się w obecności rodzica, opiekuna prawnego lub faktycznego.

2. Jeżeli osobami, wobec których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie wobec dziecka, są rodzice, opiekunowie prawni lub faktyczni, działania z udziałem dziecka przeprowadza się w obecności pełnoletniej osoby najbliższej w rozumieniu art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), zwanej dalej „osobą najbliższą”.

3. Działania z udziałem dziecka, co do którego istnieje podejrzenie, że jest dotknięte przemocą w rodzinie, powinny być prowadzone w miarę możliwości w obecności psychologa.

§ 14.
1. W ramach procedury przedstawiciel ochrony zdrowia każdorazowo udziela osobie, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, informacji o możliwościach uzyskania pomocy i wsparcia oraz o uprawnieniu do uzyskania bezpłatnego zaświadczenia lekarskiego o ustaleniu przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie.

2. Jeżeli stan zdrowia osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, wymaga przewiezienia jej do podmiotu leczniczego, formularz „Niebieska Karta – A” wypełnia przedstawiciel podmiotu leczniczego, do którego osoba ta została przewieziona.

3. Przedstawicielem ochrony zdrowia uprawnionym do działań jest osoba wykonująca zawód medyczny, w tym lekarz, pielęgniarka, położna i ratownik medyczny.

Czytaj też:

Lekarze nie zgłaszają przypadków przemocy domowej

W sprawie procedury "Niebieskie Karty"

Wystąpienie generalne Rzecznika Praw Dziecka do Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej

Procedura "Niebieska Karta" - korespondencja z Rzecznikiem Praw Dziecka
RPD - Niebieska Karta 27.07.12.pdf (129.7 KB)

odpowiedź Prezesa NRL na pismo RPD z 27.07.12.pdf (129.8 KB)

na stronie ms.gov.pl:

Tekst Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie z załącznikami

Sprawozdania z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie

Analiza i wnioski z realizacji przez wymiar sprawiedliwości Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie

PIP: w placówkach leczniczych przekraczany jest czas pracy - Rynek Zdrowia - rynekzdrowia.pl

Czas pracy był przekraczany także w rozliczeniu rocznym. "W jednym z podmiotów leczniczych pielęgniarki, dla których limit godzin nadliczbowych w roku kalendarzowym ustalono na 150 godz., przekroczyły go o 483, 592 a nawet 866" - poinformowano.

Nieprawidłowości związane z wypłatą wynagrodzenia inspektorzy stwierdzili w prawie 19 proc. skontrolowanych podmiotów, przy czym w 10 nie wypłacono go w ogóle 64 pracownikom.

"Najczęściej naruszane były przepisy dotyczące wypłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, co stwierdzono w 56 proc. podmiotów zatrudniających pracowników w godzinach nadliczbowych" - podano. Także skargi pracowników najczęściej dotyczyły nieterminowej wypłaty wynagrodzenia.

Nieprawidłowości dotyczyły także regulaminów pracy, sporządzanych umów o pracę, informacji o warunkach zatrudnienia, zgodności charakteru świadczonej pracy z rodzajem umowy.

W ub. roku inspektorzy pracy przeprowadzili 1458 kontroli w 1061 podmiotach zajmujących się opieką zdrowotną. Były to zarówno podmioty publiczne, jak i prywatne. Skontrolowane podmioty zatrudniały ogółem 54 766 pracowników, w tym 43 662 kobiety.

Więcej: PIP: w placówkach leczniczych przekraczany jest czas pracy - Rynek Zdrowia - rynekzdrowia.pl

Zmiany w kształceniu specjalistów psychoterapii uzależnień i instruktorów terapii uzależnień

25.6.2012 r. Minister Zdrowia podpisał nowe rozporządzenie w sprawie organizacji, kwalifikacji personelu, sposobu funkcjonowania i rodzajów podmiotów leczniczych wykonujących świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi od alkoholu oraz sposobu współdziałania w tym zakresie z instytucjami publicznymi i organizacjami społecznymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 734). Rozporządzenie weszło w życie 1.7.2012 r.

Treść rozporządzenia TUTAJ

Do pobrania:

1) treść komentarza PARPA do rozporządzenia;

2) zarządzenie Nr 13 Dyrektora Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z 1.7.2012 r. w sprawie zasad organizacji systemu uzyskiwania kwalifikacji zawodowych potwierdzonych certyfikatami: specjalisty psychoterapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień wraz z załącznikiem;

3) Program uzyskiwania kwalifikacji zawodowych przez osoby prowadzące terapię uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia w zakładach lecznictwa odwykowego
(znowelizowany dnia 12.10.2009 roku);

4) PARPA - Program uzyskiwania kwalifikacji zawodowych przez osoby prowadzące terapię uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia w zakładach lecznictwa odwykowego z 7.12.2006 r. 

 TUTAJ

Prawo medyczne w orzecznictwie z komentarzem

Niedawno skończyłam pracę nad nową książką dotyczącą prawa medycznego. Książka jest w zapowiedziach na stronie: księgarni Difina
Prawo medyczne w orzecznictwie z komentarzem

Agnieszka Fiutak

Prezentowane opracowanie obejmuje zbiór orzeczeń sądów apelacyjnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, które dotykają istotnych zagadnień z punktu widzenia personelu medycznego jak i samego pacjenta. Zagadnienia te poruszają kwestię odpowiedzialności lekarza za błąd medyczny, jego winy czy zgody pacjenta. Książka adresowana jest do lekarzy, pielęgniarek, studentów medycyny, prawa oraz prawników, a także do osób zainteresowanych problematyką udzielania świadczeń zdrowotnych, w tym również do samych pacjentów.

Złóż zamówienie

ISBN: 978-83-7641-718-9
Data wydania: 2012
Liczba stron/format: 186/B5
Okładka: miękka
Cena: 42.00 zł Przy zamówieniu książki przez internet rabat 10%